وقتی یک سرویس خارجی پول میخواهد، معمولاً سه راه جلوی کاربر داخل ایران گذاشته میشود. انتخاب اشتباه، گرانتر از اختلاف قیمت خودشان درمیآید.
پرداخت مستقیم روی اکانت شما
بهترین حالت برای اشتراک کاری است. پول به همان صورتحساب میرسد، ایمیل مال خودتان میماند و ماه بعد میدانید چه چیزی را تمدید میکنید. شرطش این است که درگاه همان سایت، روش پرداخت در دسترس را بپذیرد.
کارت مجازی
یک شماره کارت است برای جاهایی که فقط ویزا یا مسترکارت میخواهند. همهجا قبول نمیشود. فروشنده میتواند کارت مجازی، کارت هدیه، یا کشور صدور را رد کند. اگر سایت مقصد را نگویید، هیچکس نمیتواند صادقانه بگوید «این کارت کار میکند».
گیفتکارت
یک کد با منطقه و برند مشخص است. مزیتش این است که به اکانت بانکی وصل نیست. عیبش این است که بعد از دیده شدن کد عملاً برگشتپذیر نیست و خارج از منطقه خودش بیاستفاده است. برای شارژ کیف پول یک بازی یا فروشگاه مشخص خوب است، برای پرداخت صورتحساب یک شرکت نه، مگر اینکه همان شرکت صریحاً همان کد را قبول کند.
اگر مطمئن نیستید کدام به کارتان میآید، در سفارش لینک صفحه پرداخت را بفرستید و بنویسید کدام مدل را ترجیح میدهید. بررسی یعنی گفتن اینکه کدام مدل ممکن است، نه فروختن هر سه تا.